حجر الاسود

براساس برخی از روایات «حجر الاسود» از بهشت آمده و در آغاز رنگ آن سفید بوده و به تدریج بر اثر استلام گنه‏کاران سیاه شده و به رنگ کنونی در آمده است. علت بر زمین آمدن آن این است که در عالم میثاق پیام الهی را درخود جای داده است. از همین‏رو استلام و بوسیدن آن مستحب است و تجدید عهد و پیمان با خدا تلقی میشود.درباره این که از چه زمان حجرالاسود در کنار کعبه آمده است به صراحت در روایات چیزی نیافتیم؛ لیکن از مضمون برخی از روایات میتوان استنباط کرد که از آغاز خلقت آدم در این مکان بوده است. حجرالاسود قدیمیترین اثر تاریخی و دینی موحّدان و مسلمانان است که حدود چهارهزار سال قدمت تاریخی دارد. حجر الاسود، به عنوان مبدأ و سنتهای طواف در رکن کعبه نصب گردیده است.حجرالاسود یکی از مشاعر بزرگ دینی، و سرّی است بین خدا و بنده و استلام آن بیعت و یا تجدید بیعت با خداست.اگر بخواهی با خدا بیعت کنی، دست روی آن بگذار و یا آن را ببوس.

 

این سنگ، سنگ بیعت است و وسیله‏ای است بین خدا و بنده. روایاتی که درباره این سنگ است قابل توجه است: به عنوان مثال در روایات آمده است که انّ الحجر الاسود، نزل من الجنة و ان‏الحجر الاسود کان ملکاً من الملائکه. ما تقدس حجر الاسود را، از رفتار پیامبر اکرم(ص) و اولیای الهی با آن درمی یابیم. حضرت رسول(ص) حجر رامی بوسیدند و استلام میکردند. در روایات آمده است که: تمامی تعهدات آدمی در حجرالاسود به ودیعت گذاشته شده است و در روز قیامت، شهادت میدهد که چه کسی به عهد الهی وفا کرده و چه کسی به آن وفا نکرده است. حجر اسود، سنگی است سیاه رنگ مایل به سرخی با نقطه‏های قرمز و خطهای زرد که در زاویه‏ی شرقی «کعبه» نصب شده است. طواف از مقابل آن آغاز و دور هفتم در همانجا ختم میشود. حجر اسود در ارتفاع یک و نیم متر از کف مسجد الحرام قرار دارد. قطر آن سی سانتی متر و وزنش بیش از دو کیلو است. این سنگ سبکتر از آب است و برای همین در آب فرو نمیرود. در حال حاضر به علّت حوادثی که اتفاق افتاده از هفده قطعه بهم چسبیده، تشکیل شده است. در عرض آن که در داخل دیوار است، سه بست نقره‏ای در سه نقطه آن زده شده و بر طول آن که در داخل دیوار است، حلقه‏ای از نقره برای حفظ شکافی که در آن است، نهاده شده و بر طول و عرض بیرونی آن نیز حلقه دایره‏ای از نقره کار گذاشته شده است. حجر اسود قدیم‏ترین اثر تاریخی و دینی موحّدان و مسلمانان است که در حدود چهار هزار سال سابقه تاریخی دارد. فاصله‏ی حجر اسود تا صفا دویست و شصت و دو ذراع و 18 انگشت و فاصله آن تا مقام ابراهیم بیست و نه ذراع و نه انگشت و تا چاه زمزم چهل ذراع است. از مقام ابراهیم تا حجر اسود و از چاه زمزم تا حجز اسماعیل، آرامگاه 99 پیامبر قرار دارد و بین رکن یمانی و حجر اسود قبر هفتاد پیامبر است. حضرت آدم اولین کسی است که کعبه را ساخت و حجر اسود را در ضلع شرقی آن نصب کرد. حضرت ابراهیم، آن را از نو ساخت و در آن زمان حجر اسود در کوه ابو قبیس افتاده بود. حضرت ابراهیم در جای خود نصب کرد. دشمنان کعبه، حجر اسود را در چاه زمزم انداختند تا نابود گردد ولی خاندان حضرت اسماعیل آن را از چاه درآوردند و در جای خود قرار دادند. جدّ چهارم پیامبر قصیّ بن کلاب، کعبه را مرمّت کرد و حجر اسود را در جای خود محکم کرد. در آن زمان که حضرت محمد(ص) 35 سال داشتند و هنوز رسالت خود را اعلام نکرده بودند، کعبه در اثر باران و سیل تخریب شد. قرشیان کعبه را از نو ساختند و حضرت محمد(ص) در ساختن آن به آنان کمک میکرد. در نصب حجر اسود بین بزرگان قبیله قریش اختلاف پیش آمد و قرار بر این شد که حضرت محمد(ص) آن را نصب کند. آن حضرت هم به شکل جالبی حجر اسود را در جای خود قرار داد. در سال 63 هجری قمری نیروهای یزید بن معاویه به مکه حمله کردند. در این حمله کعبه آسیب دید و حجر اسود سه قطعه شد. در سال 64 آسیبهای رسیده به کعبه را تعمیر کردند. در سال 73 هجری قمری حجّاج بن یوسف ثقفی از سوی عبدالملک مروان برای سرکوب عبدالله بن زبیر به مکه حمله کرد و کعبه تخریب شد. به دستور عبدالملک کعبه از نو ساخته شد و حجر اسود را حضرت امام زین‏العابدین(ع) در جای خود نصب کردند. در سال 317 فتنه قرامطه پیش آمد و حجر اسود را دزدیدند و 22 سال نزد خود نگهداشتند. در سال 363 هجری قمری یک مرد رومی به مسجد الحرام رفت و به قصد دزدیدن حجر اسود، مشغول کندن شد، در این حال یک مرد یمنی با خنجر او را کشت. در سال 414 هجری قمری یکی از باطنی ها تصمیم گرفت حجر اسود را بدزدد که مردم او را کشتند. در سال 1351 هجری قمری یک فرد افغانی قطعه‏

ای از آن را دزدید ولی توسط مأموران دستگیر و اعدام شد. به حجر اسود از آن پس تاکنون آسیبی نرسیده است.

 

منابع :

«حجر الاسود» میرزا محمد کاظمینی ، 1379 ، انتشارات تشیع رک: وسائل الشیعه، ج 9، ص 403، کتاب الحج، ابواب الطواف، باب 13 تفسیر المیزان، ج 1، ص 290 به بعد، آیات 125 تا 129 سوره بقره صهبای حج، نوشته آیت‏الله جوادی آملی، ص 265 چاپ دوم، 1378، مرکز نشر اسراء. فصلنامه میقات، نشریه سازمان حج و زیارت.

/ 0 نظر / 26 بازدید